Blog Post

Rakiura

yvonnemos • December 24, 2018

De afgelopen dagen was Stewart Island mijn, kennelijk, hoognodige oase van rust. Ik genoot van het lekkere weer, de rust en de ruimte. Ik verloor me op Ulva Island zes uur lang in het groen vol gekwetter en gefladder van vogels. De drie dagen daarna ging ik weer met tent en al op pad; de Rakiura track. Ditmaal geen uitzichten op besneeuwde toppen, maar heel veel groen, prachtige stranden en hier en daar wat modder.

De eerste dag besloot ik een extra stukje voor mijn wandeling te plakken. Deze track zou tenslotte een makkie worden. Bijna geen hoogtemeters en het was al weken droog, dus het pad was goed begaanbaar. Mijn ommetje bleek bijna twee uur in plaats van het ingeschatte enkele uurtje, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik had het bos namelijk bijna helemaal voor mezelf. Op de camping (North Arm) trof ik wel mede-wandelaars en de avond was gezellig.

’s Avonds begon het te regenen en dat zou de volgende dag aanhouden. Zo zag ik toch nog een glimp van de modder waar het eiland zo berucht ( ‘tot je nek!’ ) om is. Ik stak het eiland over en liep de hele dag in het bos. Ik ontdekte dat in het wisselende weer met flinke buien (jas-aan-jas-uit) zelfs de weinig hoogtemeters toch best gemeen konden zijn en had het een beetje zwaar mee. Hoewel ik sneller was dan het foldertje me voorspelde, was ik blij de camping (Port William) te zien, die ik ditmaal helemaal voor mezelf had. De vriendelijke hut ranger nodigde me uit om langs te komen in de hut ( ‘less sandflies, more people’ ), maar ik had wel vrede me de rust om me heen en dook in mijn boek.

De laatste dag werd ik wakker met een stralend zonnetje. Ik had mijn looprichting af laten hangen van de weersvoorspelling en die bleek uit te komen. De route liep, ‘als het getij het toe laat’ , over twee prachtige stranden. Ik vond ‘toelaten’ een rekbaar begrip en bovendien was dit pas zichtbaar na het afdalen van best wat trappen die anders weer opgelopen moesten worden, dat ik op het tweede strand mezelf tussen rotsen en bomen door wrong en de waterdichtheid van mijn schoenen testte. En dat was eigenlijk het leukste stukje.

Gisteravond kreeg ik op het nippertje nog de prachtige zonsondergang waar ik al vier dagen op hoopte. In de aanloop naar kerst werd het eiland drukker en ik verliet het vandaag weer. Ik ben een dagje in Dunedin, om morgen door te reizen richting een dorpje dat ooit gevormd werd door de goudkoorts.

#StewartIsland #Rakiura #NieuwZeeland #reizen

Follow
Share by: